Βοσκός με κατσίκια, 1932-1933

O Λυκούργος Κογεβίνας γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 18-6-1887. Πήρε τα πρώτα του μαθήματα στην ζωγραφική από τον Γ. Σαμαρτζή. Ξεκίνησε τις σπουδές του από την Ρώμη το 1903. Συνέχισε στο Παρίσι όπου παράλληλα με την ζωγραφική πήρε μαθήματα χαρακτικής από Αμερικανό δάσκαλο. Το 1907 παρήγαγε την πρώτη του οξυγραφία. Ενδιαφέρθηκε για την φωτογραφία, την οποία χρησιμοποίησε ως εργαλείο δουλειάς. Ο φακός ήταν ως ένα βαθμό το μάτι και το χέρι του  καλλιτέχνη. Υπήρξε άνισος ζωγράφος και δεινός χαράκτης,  με πολυσχιδή δραστηριότητα στον Μεσοπόλεμο. Εργάστηκε σε τυπογραφείο για να μάθει την τέχνη του βιβλίου. Δραστηριοποιήθηκε στην χαρακτική και τα έργα του απετέλεσαν την πρώτη μεγάλη και σημαντική ενότητα χαρακτικών Έλληνα καλλιτέχνη. Γνώριζε τις πιο σύνθετες τεχνικές οξείδωσης του χαλκού που του έδωσαν την δυνατότητα να αποδώσει τη φωτοσκίαση με σχεδόν ‘ζωγραφικό τρόπο’. Απέδιδε τις αντιθέσεις φωτός και σκιάς με την πυκνότητα της γραμμής και διαμόρφωνε  τις διάφορες επιφάνειες συνδυάζοντας ποικίλες τεχνικές.  Κεντρική θέση στο έργο του κατέχει η Αθήνα με το παλίμψηστο της μακραίωνης ιστορικής διαδρομής της. Ως καλλιτεχνικός ανταποκριτής αποτύπωσε επεισόδια του μετώπου του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Οργάνωσε δύο ατομικές εκθέσεις στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός και μετά τον διορισμό του από την κυβέρνηση Βενιζέλου ως ζωγράφο του στρατού, εξέθεσε  στην αίθουσα Geo θέματα από τίς μάχες.

Άνοιξε δικό του εκδοτικό οίκο στην  avenue de Sigur  και εξέδωσε 5 λευκώματα με οξυγραφίες. Το έργο του μοιράζεται σε δύο αλληλένδετες ενότητες ,στις πολλές παραλλαγές στο τοπίο της περιόδου 1907 – 1920 και στο τοπίο σε συγκεκριμένες ενότητες μέσα από τις εκδόσεις του από το 1922 και μετά. Πέθανε στην Αθήνα στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Ο Λυκούργος Κογεβίνας υπήρξε από τους πρώτους Έλληνες καλλιτέχνες που αντιλήφθηκαν τη σημασία των κοσμογονικών αλλαγών που συντελούνταν στην τέχνη και τη σημασία που θα μπορούσαν να έχουν στην εξέλιξη της ελληνικής τέχνης. Παρόλο που ο ίδιος δεν προχωρεί σε τολμηρές λύσεις, πρωτοστατεί στην ίδρυση της Ομάδας «Τέχνη» το 1917, η οποία αντιπροσώπευε ό,τι πιο πρωτοποριακό υπήρχε στον εικαστικό χώρο. Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης που ασχολήθηκε με τη χαρακτική, τεχνική που τον κέρδισε τελικά, εγκαταλείποντας σταδιακά τη ζωγραφική. Η μακρά παραμονή του στο Παρίσι και οι επιδράσεις της γαλλικής ζωγραφικής είναι εμφανείς, παρά τον ήπιο χαρακτήρα που παίρνουν στο έργο του.