Tο ταξίδι στην 'Ηπειρο, 2002
Ο Μανώλης Χάρος γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1960. Μεγάλωσε στην Αθήνα και το 1977 μετέβη στο Παρίσι, όπου σπούδασε στην École nationale supérieure des Beaux-Arts. Το 1982 αποφοίτησε με άριστα και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στην École nationale supérieure des Arts Décoratifs, με εξειδίκευση στην επικοινωνία της εικόνας (visual communication). Το 1984 τιμήθηκε με το Prix des Fondations από την École des Beaux-Arts. Μέχρι σήμερα περνά μέρος του χρόνου του στο Παρίσι, όπου εκδίδει και παρουσιάζει το μεγαλύτερο μέρος του χαρακτικού του έργου. Αρκετά έργα του βρίσκονται στο Cabinet des Estampes της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας (BNF). Το 1991 ταξίδεψε στις ΗΠΑ, όπου η Absolut Vodka χρησιμοποίησε έργα του για τη διαφημιστική της εκστρατεία. Τα έργα αυτά εκτίθενται σήμερα στο Spiritmuseum της Στοκχόλμης. Το 1994 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Διεθνές Φεστιβάλ Τέχνης Cagne-sur-Mer στη Γαλλία, ενώ το 1998 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών ως καλλιτέχνης κάτω των 40 ετών. Το 2000–01 εργάστηκε ως προσκεκλημένος καλλιτέχνης στο Πανεπιστήμιο Princeton των ΗΠΑ. Το 2011 παρουσίασε τους «Μύθους του Αισώπου» και το 2019 την έκθεση «Το Νησί των Θησαυρών» στο Μουσείο Μπενάκη. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι, τη Μπολόνια και το Λονδίνο.
Έργα του βρίσκονται σε μεγάλες ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τις ΗΠΑ, καθώς και σε δημόσιες συλλογές μουσείων εντός και εκτός Ελλάδας. Έχουν επίσης παρουσιαστεί σε διεθνείς δημοπρασίες στο Λονδίνο (Bonhams, Sotheby’s), στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις.

Το ταξίδι στην Ήπειρο, του Μανώλη Χάρου, παρουσιάζει ένα τοπίο με φόντο τις οροσειρές, στο μεσαίο επίπεδο τα νερά της λίμνης και, στο πρώτο, τις παραδοσιακές λιθόκτιστες στέγες των σπιτιών, σε μια αφαιρετική απόδοση. Το σχέδιο είναι ενσωματωμένο στη ζωγραφική, ενώ το φως ενυπάρχει στο χρώμα. Η δομή του πίνακα περνά μέσα από το λυρισμό και τη μαγεία της υφέρπουσας αίσθησης του χώρου, με μεγάλη έμφαση στην τονικότητα, στη φωτεινότητα και στην απόδοση της λάμψης και των αντανακλάσεων. Το τοπίο είναι διαφανές, υδαρό, σαν να χάνεται μπρος στα μάτια μας. Ενώ είναι μια τεράστια σύνθεση, βρίσκεται πολύ κοντά στη λογική της ακουαρέλας. Έχουμε την αίσθηση ότι τα χρώματα είναι διάφανα, βλέπουμε πώς έχουν μπει οι βασικοί τόνοι και πώς, όπως και στην ακουαρέλα, έχουν τονιστεί οι λεπτομέρειες με χρώματα πιο παχύρρευστα, λιγότερο διαλυμένα. Οι όγκοι, μετά βίας αναγνωρίσιμοι, διαλύονται μέσα σε μια φωτεινότητα του τοπίου και μια διαφάνεια του υγρού στοιχείου, που μοιάζει να προεκτείνεται και να αντικατοπτρίζεται στους τοίχους και στις σκεπές των σπιτιών. Η φύση σαν χαρά των ματιών. Το τοπίο είναι φανταστικό. Είναι το αποτέλεσμα της βιωμένης ανάμνησης και αίσθησης ενός τόπου που, αν και φανταστικός, δίνει την αίσθηση του οικείου γιατί προέρχεται από τη συστηματική παρατήρηση και μελέτη των εικαστικών εντυπώσεων του δημιουργού του.
Το έργο δημιουργήθηκε ειδικά για την έκθεση της Πινακοθήκης Αβέρωφ "Διαγράφοντας το σήμερα, το αύριο, το χθες, αφιέρωμα στο νομό Ιωαννίνων", το 2002.