Τα πρώτα βήματα, π.1889
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης, πρώτος διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης και διευθυντής του Σχολείου των Καλών Τεχνών, καθιερώθηκε με το πολύπλευρο έργο του ως μια από τις ηγετικές μορφές της νεοελληνικής τέχνης του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Από τα νεανικά του χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας ακολούθησε μια πορεία συνεχών αναζητήσεων και προβληματισμών. Αφομοιώνοντας τις αρχές της ζωγραφικής στις οποίες τον μύησε ο δάσκαλός του στην Αθήνα Νικηφόρος Λύτρας, έγινε γόνιμος δέκτης των διάφορων τάσεων που είχαν ήδη διαμορφωθεί στην Ακαδημία του Μονάχου, όταν έφτασε εκεί το 1878, τάσεις που κινούνταν ανάμεσα στο ρεαλισμό και τον ιδεαλισμό. Από τα καθαρά ηθογραφικά θέματα των χρόνων της μαθητείας του στην Αθήνα, προχώρησε αρχικά σε απεικονίσεις μυθολογικών θεμάτων –όπου κυριαρχούσε ο χαρακτήρας της σχολής του von Piloty–, για να καταλήξει στη χαρακτηριστική ζωγραφική του με σκηνές από την παιδική και οικογενειακή ζωή.
Θεωρείται ως ένας από τους κατεξοχήν εκπροσώπους της ακαδημαϊκής ζωγραφικής στην Ελλάδα, παρά τις κάποιες αντίθετες πτυχές της εικαστικής του δημιουργίας αλλά και της ευρύτερης δράσης του.
Το έργο Τα πρώτα βήματα συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα του Ιακωβίδη. Μάλλον φιλοτεχνήθηκε γύρω στο 1889, εποχή που σηματοδοτεί μια μεγάλη στροφή στη ζωγραφική του, ως προς την τεχνοτροπική απόδοση του θέματος μέσα από τον κυρίαρχο ρόλο του φωτός, όπως αυτός διαμορφώθηκε στη Γερμανία στο τέλος του 19ου αιώνα. Η σύγκρισή του με το ομώνυμο έργο της Εθνικής Πινακοθήκης, δίνει το μέτρο των αλλαγών αυτών καθώς στο έργο της Πινακοθήκης Αβέρωφ επιχειρεί δειλά λύσεις που θα πάρουν πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση την επόμενη δεκαετία. Το φως που εισχωρεί στο δωμάτιο διαχέεται σε ολόκληρο το χώρο, δίνοντας ιδιαίτερη λάμψη στα σημεία που πέφτει (στο μωρό, το κεφάλι και την άκρη του χεριού του κοριτσιού) διαγράφοντας τα περιγράμματα, ενώ οι φωτοσκιάσεις πλάθουν με ακρίβεια τις λεπτομέρειες των προσώπων, των ενδυμάτων και των επίπλων. Ο χειρισμός αυτός θα οδηγήσει τον Ιακωβίδη σε μια περισσότερο ελεύθερη και φωτεινή ζωγραφική, που τον συνδέει με τους πιο προοδευτικούς ζωγράφους της Γερμανίας, τους λεγόμενους Γερμανούς ιμπρεσιονιστές.
