Χωρική από την Κέρκυρα
Καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια της Κέρκυρας (Κερκυραίο πατέρα και Γαλλίδα μητέρα), γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και μαθήτευσε στην Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1906 μετέβη στην Γερμανία και σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία του Μονάχου. Το 1909 μεταφέρθηκε στο Παρίσι και έναν χρόνο αργότερα εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα. Κατά την παραμονή του στην Γερμανία συμμετείχε στην ίδρυση της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ένωσης» (μαζί με τους Γ. Σκληρό, Α. Δελμούζο, Δ. Γληνό κ. ά.) και κατά την παραμονή του στην Κέρκυρα συμμετείχε στην οργάνωση του «Σοσιαλιστικού Κέντρου Κερκύρας». Την ίδια περίοδο δημοσίευσε στο Νουμά κείμενα ενάντια στις ρατσιστικές θεωρίες τον Ι. Δραγούμη και Π. Βλαστού και άρθρα για τους «αριστοκράτες» και τους «ιμπεριαλιστές». Αν και ο Ζαβιτζιάνος είναι γνωστός σήμερα κυρίως για το χαρακτικό του έργο, δεν γνωρίζουμε τίποτα για τις σπουδές του σε αυτό τον τομέα αλλά θεωρείται πιθανό να ήρθε σε επαφή με τις τεχνικές της χαρακτικής κατά την μετάβαση του στο Παρίσι, όπου συνδέθηκε με τον επίσης Κερκυραίο χαράκτη Λ. Κογεβίνα. Το 1914 συμμετείχε στην ίδρυση της λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής ομάδας «Η Συντροφιά των 9» και την ίδια περίοδο δημοσίευσε ποιήματα, σχέδια και χαρακτικά στην Κερκυραϊκή Ανθολογία. Ασχολήθηκε συστηματικά με την εικονογράφηση βιβλίων, παρότι ελάχιστα δείγματα της δουλειάς του εκδόθηκαν κατά την διάρκεια της ζωής του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δουλειάς του είναι «Η τιμή και το χρήμα» (1914) του Κ. Θεοτόκη, που περιλαμβάνει έξι οξυγραφίες. Οι υπόλοιπες εικονογραφήσεις που φιλοτέχνησε για κείμενα του Κ. Θεοτόκη εκδόθηκαν το 1982 («Διηγήματα – Κορφιάτικες Ιστορίες», «Το βιος της κυρά Κερκύρας»), ενώ το 1922 εικονογράφησε το βιβλίο «Iphigenie» του Alfred Maria Ellis. Γύρω στα 1917 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και το 1922 πραγματοποίησε ατομική έκθεση στο Ζάππειο με ζωγραφικά και χαρακτικά έργα. Η ενασχόληση του με την εικονογράφηση βιβλίων θα πρέπει να συνδεθεί με την ανάπτυξη του είδους την ίδια περίοδο στον ευρωπαϊκό χώρο αλλά και με την αντίληψη του καλλιτέχνη για τον κοινωνικό και παιδαγωγικό ρόλο της τέχνης. Στα έργα του δείχνει προτίμηση στα ηθογραφικά θέματα και την τοπιογραφία και είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που μεταφέρει στη χαρακτική θέματα της καθημερινής ζωής. Ασχολείται κυρίως με οξυγραφίες, στις οποίες μπορεί να δώσει έμφαση σε μικρογραφικά χαρακτηριστικά και να επιτύχει τις διαβαθμίσεις μεταξύ μαύρου και άσπρου προσαρμόζοντάς τες σε ένα λιτό μορφοπλαστικό λεξιλόγιο. Ουσιαστικά ακολουθεί μια ρεαλιστική τεχνοτροπία και πολλές φορές στο έργο του ανιχνεύονται στοιχεία των E. Vuillard, P. Bonnard και F. Vallotton. Το ζωγραφικό του έργο έχει εμφανείς επιρροές από τον ιμπρεσιονισμό και τον μετεμπρεσιονισμό και πραγματεύεται προσωπογραφίες, τοπιογραφίες και εσωτερικούς χώρους.
